Την προηγούμενη Κυριακή είχε φοβερό ήλιο στα Νότια Προάστια, αποφάσισα λοιπόν να βγω για μια μεσημεριανή βόλτα. Ο δρόμος με έβγαλε στο πάρκο της Γλυφάδας. Πήδηξα τα κάγκελα και εκεί συνάντησα τυχαία τον Μάνο που στα 23 του χρόνια είναι ένας από τους καλύτερους skaters της πόλης μας, να κάνει διάφορα κόλπα πάνω σε μια ράμπα που είχε στήσει μαζί με τους άλλους skaters του πάρκου. Μόλις με είδε με πλησίασε και τα είπαμε. Ήμουν πολύ περίεργη να μάθω μερικά πράγματα για την ιστορία του skate και το πως έφτασε στην χώρα μας.

«Φήμες θέλουν τα πρώτα crew να δημιουργήθηκαν στα Νότια Προάστια της Αθήνας. Νομίζω ήταν η εποχή που η Γλυφάδα λεγόταν Little Florida. Αποτελεί κάποιο urban legend. Πάντως αν με ρωτήσεις, θα σου απαντήσω πως το skate με την μορφή που έχει στο εξωτερικό, δεν έχει έρθει ακόμα σ’ εμάς. Το skate είναι συνυφασμένο με 3-4 άλλους κλάδους, κυρίως καλλιτεχνικούς, που υστερούν στην ημεδαπή. Μιλάμε για ένα culture branch που ακόμα αναπτύσσεται στη χώρα μας. Παρατηρείται ραγδαία ανάπτυξη (κλισέ η ατάκα, αλλά πραγματική) τα τελευταία 3-4 χρόνια.

Και τι σημαίνει για έναν νέο να είναι skater στην Αθήνα; «Σημαίνει δρόμος, ελευθερία, σημαίνει σωστοί φίλοι, είτε ζεις στην Αθήνα, είτε ζεις στην άλλη πλευρά του πλανήτη», μου λέει ο Μάνος. «Είναι κάτι που θα το κουβαλάς για μια ζωή μαζί σου.» Εκείνη τη στιγμή παρατηρώ πως δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για έναν έμπειρο skater σαν τον Μάνο, ούτε για να απολαύσει αλλά ούτε για να εξελιχθεί στο άθλημα που αγαπά. Σίγουρα όμως θα υπάρχουν καλά skate spots στην Αθήνα. «Μπορείς να βρεις καλά πάρκα στην Ηλιούπολη, στο Φάληρο, στο ΟΑΚΑ και στο Γαλάτσι, όλα όμως είναι θέμα γούστου. Σου αρέσουν τα rails, τα σκαλιά, ή οι κλίσεις; Διαλέγεις και παίρνεις. Η Αθήνα τα έχει όλα», μου λέει και κάνει ένα «melon grab» όπως έμαθα αργότερα πως λέγεται αυτό το κόλπο. (https://www.youtube.com/watch?v=bULS8ePZ_eA)

Επιστρέφοντας προς το σπίτι με τα πόδια παρέα με τον Μάνο και τη σανίδα του, μαθαίνω τα βασικά βήματα του skate, πως να κρατάω ισορροπία και πως να κάνω πατίνι. Θυμήθηκα αυτό το βίντεο (http://urbanadventures.gr/movies/street-culture/) που είχα δει στο Urbanadventures.gr για το πως περνά την ώρα της μια κοπέλα που κάνει skate στην Αθήνα και με το που επιστρέφω στον Μάνο τον κοιτάω από πάνω μέχρι κάτω και τον ρωτάω: «Περίγραψέ μου μια τυπική μέρα ενός skater στην Αθήνα.» «Λοιπόν άκου», απαντά χαμογελώντας. «Ξυπνάς κατά τις 12, γιατί χτες ήσουν μέχρι αργά έξω. Αν δεν έχεις συνεννοηθεί από το προηγούμενο βράδυ για το που θα βγεις, αρχίζεις τα τηλέφωνα. Συναντιέσαι κάπου κεντρικά με τους δικούς σου και τσουλάτε προς κάποιο σποτ. Άμα παίζει και αμάξι ακόμα καλύτερα. Πρώτο σποτ, εκκλησία. Σε διώχνει η γιαγιά. Επόμενο σποτ, ένα μαρμάρινο curb κάτω από μία πολυκατοικία. Σε διώχνει ο γείτονας. Τσιμπάς κάτι στο δρόμο και συνεχίζεις στο επόμενο μέρος. Αφού έχεις γυρίσει τα σποτ στο κέντρο, καταλήγεις κάπου πιο skate-friendly, όπως είναι το Σύνταγμα, οι Αμπελόκηποι και το Skate Plaza στο Μαρούσι. Εάν δεν προλάβεις τελευταίο λεωφορείο, το 790 είναι νυχτερινό. Φτάνεις αργά σπίτι, κοιμάσαι και επαναλαμβάνεις όλη την διαδικασία! Το skate είναι τρόπος ζωής.» Keep it real.

By Όλγα Νικολαΐδη – An Urban Adventurer

- -