Η ώρα είναι 6 το απόγευμα. Η νύχτα έχει πέσει. Καβαλάω το ποδήλατό μου και κατευθύνομαι προς το κέντρο. Έχω ραντεβού με τον Billy στην Γλυφάδα. Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο. Και γιατί όχι; Με γρήγορες και προσεκτικές ορθοπεταλιές θα είμαστε σε λιγότερο από μια ώρα στην Αθήνα. Τον συναντάω στο πάρκο. Δοκιμάζει καινούργια κόλπα με το bmx ενός φίλου του. Έχει αφήσει την τσάντα του με τα βασικά “εργαλεία” στο παγκάκι. Ένα mp3, ένα μπουκάλι νερό, το πορτοφόλι του και ένα φούτερ. “Όσο τον περιμένω μπορώ να ακούσω μουσική”, σκέφτομαι. Δεν χάνω χρόνο και παίρνω το mp3 του που είναι παρατημένο πάνω στη τσάντα. Είμαι περίεργη άλλωστε. Τι μπορεί να ακούει στις ατελείωτες βόλτες του; Βάζω τα ακουστικά και ανεβάζω την ένταση στο φουλ.

Ήξερα πως ο Billy αγαπάει τη hip hop, δεν χάνει κανένα live, οπότε δεν ξαφνιάζομαι. Πατάω το play και ακούω το Mathematics των Mos Def https://www.youtube.com/watch?v=m5vw4ajnWGA και στα καπάκια το C.R.E.A.M των ιστορικών Wu-Tang Clan https://www.youtube.com/watch?v=PBwAxmrE194. Ήχος κλασικός που ταιριάζει, καλύτερα, περιγράφει ένα μέρος της street κουλτούρας. To αφήνω μέχρι το τέλος και σιγοτραγουδάω το ρεφρέν. Πατάω το shuffle και μπαίνει το επόμενο τραγούδι. Τον βλέπω να πλησιάζει και του βάζω ένα ακουστικό στο αυτί. “Τι είναι αυτό;” τον ρωτάω, “το κεφάλι μου δεν μπορεί να σταματήσει να κουνιέται”. “Το Κunta Kente https://www.youtube.com/watch?v=v1ZQKzsVMa8! Τα σπάει ο Εkundayo. Eίναι ένας από τους καλύτερους mc. Το όνομά του σημαίνει στα αφρικανικά Θλίψη που γίνεται χαρά. Πάμε να φύγουμε, θα αργήσουμε!”.

Του ζητάω να μου δανείσει για λίγο το mp3 του και καβαλάμε ξανά τα ποδήλατα μας. “Απ’ ό,τι φαίνεται έχω πολλά ακόμα να μάθω για τη hip hop, εδώ μέσα υπάρχει ένας ολόκληρος θησαυρός!.” Μέσα σε δύο ώρες – τελικά μας πήρε περισσότερο από όσο νομίζαμε – είχα ακούσει άπειρα underground, old school, αμερικανικά, ευρωπαϊκά, χορευτικά και χαλαρωτικά τραγούδια της hip hop μουσικής σκηνής. Το Εyes of Dreams του Βρετανού Lewis Parker https://www.youtube.com/watch?v=TQ41iZ2GF8I πρέπει να το έβαλα 2-3 φορές στο repeat. Αυτό όμως που μου έμεινε ήταν ένα freestyle χώσιμο του Action Bronson https://www.youtube.com/watch?v=UYfEpSgbfNE που όπως μου είπε ο Billy, θα γίνει ο καλύτερος ράπερ του κόσμου.

Καταϊδρωμένοι και κουρασμένοι κατεβαίνουμε από τα ποδήλατα, παίρνουμε αναψυκτικό από το περίπτερο και κατευθυνόμαστε προς την πλατεία Εξαρχείων. Εκεί συναντάμε μια μεγάλη παρέα, οι περισσότεροι αράζουν πάνω στις σανίδες τους και κάνουν και εκείνοι ένα διάλειμμα από το “παιχνίδι”. Βλέπω τυχαία τον Στέφανο με τον οποίο γνωριστήκαμε στη συναυλία των Planet of Zeus, πριν λίγους μήνες. “Παίζει κανένα καλό ελληνικό band να ακούσω;” , τον ρωτάω. Με πλησιάζει και μου βάζει στο ακουστικό το Vidage των 1000 Mods https://www.youtube.com/watch?v=8ysBMZSzpp8. Είναι ένα ελληνικό ψυχεδελικό συγκρότημα. Είναι η πρώτη φορά που ακούω αυτούς τους φοβερούς τυπάδες. «Στο επόμενο τους live θα είμαι εκεί σίγουρα», του λέω. Εκείνη τη στιγμή, χτυπάει το κινητό του υπό τον δυνατό ήχο του Stab Me των Planet of Zeus https://www.youtube.com/watch?v=MX5fSqmtUCc.

Τα παιδιά θέλουν να πάνε προς Κολοκοτρώνη για ένα ποτό και ακούγεται μια εξαιρετική ιδέα. Άλλωστε είχα χρόνο ακόμα μέχρι την επόμενη συνάντηση μου. Σε μια πόλη σαν την Αθήνα που δεν κοιμάται ποτέ και διασκεδάζει συνέχεια, είναι πολύ εύκολο να ανακαλύψεις πολλά μέσα σε ένα βράδυ. Αφήνω για λίγο το ποδήλατο στον Billy και πάω προς τα Αναφιώτικα. Έχω μιλήσει ήδη με την Ραλλού. Θα είναι εκεί με κάτι φίλους της djs- τυχαίο; Τους βρίσκω να αράζουν σε κάτι σκαλοπάτια. Έχουν φέρει δύο μικρά ηχεία και ακούν μουσική στη διαπασών. Αναγνωρίζω αυτό τον ήχο, είναι το The Truth του Kill Emil https://www.youtube.com/watch?v=6oZyzDssBY4. Τελικά εκτιμάμε την εγχώρια μουσική σκηνή. “Γιατί όχι; ’’, πετάγεται ο Δημήτρης. Αφού έχουμε φοβερούς μουσικούς, όχι μόνο στην ροκ και την hip hop αλλά και στην new wave, ηλεκτρονική. “Άκου αυτό.”, μου λέει και βάζει το Εvery End Is A New Beginning των Mononome https://www.youtube.com/watch?v=agyXMId2Km0. “Koίτα τι μπορείς να κάνεις με ένα mpc και ένα βινύλιο!.” Eίναι αργά και πρέπει να επιστρέψω. Έχω πολύ δρόμο μπροστά μου.

Περνάω από μερικά σκοτεινά μαγαζιά. Από κάπου ακούγεται ένας γνώριμος ρυθμός. Είναι οι Chinese Basement με το πολυπαιγμένο στο pc μου Tαβάνι https://www.youtube.com/watch?v=ahpitt5ST8E. Ανακαλύπτω το μαγαζί, σταματάω για λίγο και σιγοτραγουδάω τους στίχους. “Καίγεται και γεμίζω με καπνό, καίγομαι και γεμίζει με καπνό το δωμάτιο’’. Με κοιτάζουν κάποιοι περαστικοί, μάλλον με περνάνε για τρελή, αλλά δεν δίνω δεκάρα, συνεχίζω να τραγουδάω. “Τελικά ποιο θα μπορούσε να είναι το soundtrack της πόλης μας;” ,σκέφτομαι. Έχω ακούσει σήμερα τόσα νέα και παλιά συγκροτήματα, ελληνικά και ξένα, hip hop, ηλεκτρονικά και ψυχεδελικά. Δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα. Κάθε είδος, κάθε ήχος σε φέρνει πιο κοντά με τους γύρω σου. Η μουσική μας ενώνει και κάθε παρέα έχει το δικό της soundtrack. Το θέμα είναι να ανακαλύπτεις, να ψάχνεις και να βρίσκεις κάτι νέο. Και στην πόλη μας η μουσική παίζει παντού. Στην επιστροφή βάζω το δικό μου soundtrack για απόψε. Το Don’t Wait της Mapei https://www.youtube.com/watch?v=UPo7iNKoCGQ, είναι φρέσκο, χαρούμενο και με ανεβάζει. Η διαδρομή τώρα γίνεται πιο ευχάριστη, ο δρόμος δεν μοιάζει πια ατελείωτος.

By Όλγα Νικολαΐδη – An Urban Adventurer

- -