Το πιο θρυλικού live club της Ελλάδα μπορεί να έκλεισε μια για πάντα, το 2005, ωστόσο μένει ανεξίτηλο στο μυαλό όλων των θαμώνων του, των ροκάδων μιας άλλης εποχής… Το όνομά του «Ρόδον», το σήμα του ένα τριαντάφυλλο, τα live του αξέχαστα. Σε μια εποχή που η rock μουσική ήταν αλητεία, που το “Wild Thing” των Troggs στα χέρια των νέων θύμιζε χειροβομβίδα, που οι ροκ συναυλίες ήταν σπάνιες αν όχι άγνωστες για τα ελληνικά δεδομένα, έκανε την εμφάνισή του ένας συναυλιακός χώρος που θα έμενε στην ιστορία.

Ο Φώτης Μπόμπολας, ο εμπνευστής του Ρόδον, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα rock club, που θα θύμιζε εκείνα τα ροκάδικα του εξωτερικού. Φυσικά δεν ήταν μόνος στο δύσκολο αυτό και φιλόδοξο έργο του. Όποιος “περαστικός’’ άκουγε την ιδέα ενθουσιαζόταν και άρπαζε την ευκαιρία να βάλει ένα χέρι βοηθείας στην υλοποίηση της ιδέας. Ήταν Μάρτιος του 1987 όταν στην οδό Μάρνη, κοντά στην πλατεία Βάθη, όπου βρισκόταν ένα κτίριο που φιλοξενούσε έναν κινηματογράφο ταινιών Β’ προβολής ονόματι «Ρόδον», βρέθηκε το κατάλληλο μέρος για το πρώτο λαιβάδικο της αθηναϊκής indie rock σκηνής. Το όνομα έμεινε απαράλλαχτο και το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο Δημήτρης Πουλικάκος και οι Άλλα Μαντάτα & Yeah! ανοίγουν την πρώτη συναυλία του θρυλικού μαγαζιού.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, έκαναν την εμφάνισή τους οι Αυστραλοί Triffids και κάπως έτσι το Ρόδον μετατράπηκε στο λόνδρεζικο Marquee της Αθήνας και προσέφερε ξεχωριστές στιγμές στους ροκάδες της εποχής και τους ανεξάρτητους μουσικούς, που ήθελαν να δώσουν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή.

Αργότερα ο Έρικ Μπάρντον στην αυτοβιογραφία του το χαρακτήρισε ως το καλύτερο κλαμπ στο οποίο έχει παίξει παγκοσμίως, ενώ με τα χρόνια κατάφερε να ανέλθει σε ένα από τα καλύτερα ροκάδικα της εποχής διεθνώς, όταν η indie rock σκηνή έκανε τα πρώτα της δειλά βήματα στην Ελλάδα. Σε μια εποχή που δεν είχε ανακαλυφθεί το internet, που ο κόσμος μάθαινε τα νέα μόνο από την κρατική τηλεόραση και τις εφημερίδες, ήταν πραγματικά απίθανο να ακουστούν νέα συγκροτήματα. Ακόμα και η αφισοκόλληση των live γινόταν από κόσμο που άραζε στα Εξάρχεια, με αντίτιμο τη δωρεάν είσοδο τους στο Ρόδο!

Iggy Pop, Pixies, The Cramps, Primal Scream, Τicky, Νick Cave, Morissey, Ramones, Moby, P.J. Harvey, Mano Negra, Στέρεο Νόβα και πολλά ακόμα ηχηρά ονόματα της εποχής έδωσαν το στίγμα τους στα 18 χρόνια λειτουργίας του Ρόδον. Oι νέοι της εποχής ζούσαν πρωτόγνωρα σκηνικά, ανακάλυπταν νέους μουσικούς, έβλεπαν για πρώτη φορά το ίνδαλμά τους να στέκεται στη σκηνή και να τα δίνει όλα. Τα διαμάντια της indie μουσικής σκηνής έλαμπαν μπροστά στα γουρλωμένα μάτια της νεολαίας, και με ένα μικρό χρηματικό αντίτιμο, μπορούσες να χορεύεις για ώρες μαζί τους, να τραγουδάς δυνατά τους αγαπημένους σου στίχους και να απολαμβάνεις τις καλύτερες συναυλίες της ζωής σου.

Μπορεί μετά από σχεδόν μια εικοσαετία να μπήκε λουκέτο στο θρυλικό Ρόδον, όλοι όμως έχουν να λένε για έναν ιστορικό χώρο, το σημαντικότερο ίσως για την ελληνική indie σκηνή. Ωστόσο, όσοι έζησαν εκείνη την εποχή, τις τρελές νύχτες της rock Αθήνας, έχουν να μας διηγούνται συγκινητικές αλλά και αστείες ιστορίες, υπό τον ήχο των παλιών αγαπημένων βινυλίων, που δεν πάψανε ούτε στιγμή να παίζουν στα πικαπ τους.

By Στέλλα Σαρρή – An Urban Adventurer

- -