Η Αθήνα αν πρέπει να περηφανεύεται για κάτι αυτό είναι για όσους και όσες τολμάνε να παίρνουν το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η πολιτεία και οι κάτοικοι αγνοούν επιδεικτικά την ανάγκη ύπαρξης ασφαλών ποδηλατόδρομων αλλά και για την ίδια μορφολογία της πόλης. Ανηφόρες, κατηφόρες, λακκούβες και άλλες πολλές ιδιομορφίες που κάνουν την πρωτεύουσα να μοιάζει με πίστα ενός ιδιόμορφου ποδηλατικού videogame. Ειδικά αν το ποδήλατο σου δεν έχει φρένα.

Ποδηλατώντας σε αυτές τις συνθήκες συνάντησα ένα απόγευμα στο κέντρο της πόλης εκείνους τους περίεργους τύπους με τα άφρενα ποδήλατα. Βρισκόμουν στο Μοναστηράκι, στην οδό Μελανθίου, έξω από το Vicious Cycles Athens (http://urbanadventures.gr/urban-gallery/vca-cycles/?ug=1&uw=2) και αποφάσισα πως ήρθε ο καιρός να μάθω μερικά πράγματα για την τρελή φάση του fixed gear. Εκεί συνάντησα τον Gareth, τον peio και τον Κροταλία, τρεις «φιξάδες» (αυτή είναι η ονομασία) που ήξεραν τα πάντα γύρω από το ποδήλατο. Ο Gareth μετακόμισε στην Ελλάδα πρόσφατα και πριν από 5 χρόνια άνοιξε το VCA. Ένα μαγαζί που επιτέλους ένας «φιξάς» που έμενε στην Ελλάδα θα μπορούσε να βρει αυτό που έψαχνε. Ένα έτοιμο ή ένα custom made ποδήλατο σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και την δική του αισθητική. Ύψος, βάρος, πετάλια, χρώματα, τα πάντα μπορούν να καθοριστούν από τα γούστα και από τις ανάγκες του ποδηλάτη.

Από που ξεκινάει όμως η ιστορία των fixed; «Έτσι ακριβώς έμοιαζαν τα πρώτα ποδήλατα που κατασκευάστηκαν ποτέ. Ήταν απλά, άμεσα, εύχρηστα και χωρίς πολλά εξαρτήματα», μου θυμίζει ο Κροταλίας. Τα fixed gear είναι τα γνωστά και ως ποδήλατα πίστας, εκείνα δηλαδή που παίρνουν μέρος σε αγώνες σε ποδηλατοδρόμιο.» «Πριν 20 και βάλε χρόνια τα ποδήλατα πίστας ξεχύθηκαν στους δρόμους, με τους διανομείς να τα χρησιμοποιούν πρώτοι, όταν συνειδητοποίησαν ότι είναι ο πιο εύκολος και γρήγορος τρόπος για να μετακινούνται μέσα στα αστικά κέντρα», συμπληρώνει ο Gareth. Σύντομα έγινε τάση και εξαπλώθηκε παντού κάνοντας τα mountain bike να μοιάζουν απαρχαιωμένα! Είχε ήδη γεννηθεί μια νέα ποδηλατική κουλτούρα που συνδυαζόταν με την ανάγκη που είχε προκύψει για καλύτερες και πιο γρήγορες μετακινήσεις στην πόλη. To fixed gear διαδόθηκε με ταχύτατους ρυθμούς σε όλη την Ευρώπη και ταξίδεψε μέχρι την Ελλάδα.

Η λεπτομέρεια που κάνει το fixed να διαφέρει από ένα απλό ποδήλατο πόλης είναι το ότι δεν έχει φρένα. «Και αν δεν μπορείς να πατήσεις φρένο τότε πώς σταματάς;», ρωτάω τον Gareth. «Εάν είσαι αρχάριος μπορείς και είναι καλό να τοποθετήσεις ένα φρένο στο μπροστινό μέρος του ποδηλάτου. Οι έμπειροι αναβάτες τα μετατρέπουν σε “άφρενα’’ και καταφέρνουν να ακινητοποιήσουν το ποδήλατο με τις σωστές τεχνικές.» Επίσης το fixed δεν προχωράει εάν δεν κάνεις – ασταμάτητα- πετάλι. Αν κάνεις πίσω πετάλι θα πας πίσω και εάν κάνεις μπροστά, θα μετακινηθείς προς τα εμπρός. Ξέρω! Καμία σχέση με το δίκυκλο που καβαλούσαμε παιδιά. Παρόλα αυτά ο peio μου λέει, πως «η minimal αισθητική του και η αίσθηση ελευθερίας που έχεις όταν το καβαλάς, το κάνει πολύ ελκυστικό. Μπορεί να μοιάζει επικίνδυνο όμως αργά το βράδυ, όταν δεν κυκλοφορούν πολλά αυτοκίνητα ο δρόμος, κυριολεκτικά, σου ανήκει.» Αφού έμαθα αρκετά πράγματα για την σκηνή του fixed gear στην Ελλάδα, βγαίνω από το μαγαζί και συναντάω στο στενό δρομάκι, όλους του φιξάδες, να αράζουν και να τα λένε, στο διπλανό μπαράκι, το Handle Bar (http://urbanadventures.gr/urban-gallery/handlebar/?ug=1&uw=2 ). Κάθομαι μαζί τους και πίνω μια μπύρα, ακούγοντας τη χαλαρωτική μουσική που βάζει τώρα ο peio στα ηχεία. «Τελικά Gareth ποιος είναι ο τρόπος ζωής ενός “σωστού’’ fixα;» «Tattoos, άραγμα, και πολύ καλό ξύρισμα στα πόδια!», μου απαντά και όλοι σκάμε στα γέλια.

By Όλγα Νικολαΐδη – An Urban Adventurer

- -