Αθήνα, η νέα Μέκκα του street art

Δεν το λέμε εμείς αλλά τα ξένα ειδησεογραφικά μέσα! Είναι κάτι σαν κάνονας:
η κρίση σπρώχνει ορισμένους ανθρώπους να πλησιάσουν την τέχνη. Και ο 
κανόνας επιβεβαιώνεται σε ένα άρθρο της Guardian όπου αναφέρει πως ακόμα
 και οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες που επικρατούν στην Αθήνα λειτουργούν 
τελικά ευεργετικά στο να αποκαλείται η Αθήνα: Μέκκα της Street Art.
Υπερβολικό; Γίναμε Νέα Υόρκη; Αν περπατήσεις τα 30 σημεία που προτείνουμε
 στο χάρτη νομίζουμε ότι θα συμφωνήσεις πως τουλάχιστον η ποιότητα είναι 
ανάλογη.

Οι εποχές που οι «καλλιτέχνες του δρόμου» θεωρούνταν «περίεργοι» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το ατελείωτο τσιμέντο λειτουργεί σαν καμβάς για τους steet artists της πόλης μας με πρωταρχικό σκοπό να παρουσιάσουν εικόνες που εκφράζουν κάθε πολίτη σε μία 
κοινή, παγκόσμια γλώσσα που όλοι θα μπορούν να αντιλαμβάνονται και να αποκρυπτογραφούν ακόμη και με το δικό τους τρόπο, ενώ συγχρόνως θα αναδεικνύουν τα κομμάτια της Αθήνας που δε θα τους δίναμε σημασία για κανέναν λόγο.

Όλα αυτά μας οδήγησαν την Κυριακή, 16 Νοεμβρίου στο Θέατρο Κάτω από τη 
Γέφυρα στην πραγματοποίηση ενός event με φεστιβαλικές διαστάσεις. Άνθρωποι
 που έχουν στάξει ψυχή και χρώμα στα στενά της πόλης, μία μεγάλη οικογένεια
 συναντήθηκαν από τις πρωινές ώρες έως αργά το βράδυ για να ζωγραφίσουν τον
 εξωτερικό χώρο του θεάτρου υπό τους ηχούν των old school Bad Kidz, των 
HUMAN και του Ars2.

Μέσα στη γκριζίλα της Αθήνας, μετά από μία κουραστική μέρα, παίρνεις μια 
ευχάριστη ανάσα όταν σηκώνεις τα μάτια από το φανάρι και  βλέπεις μία 
εικόνα που πραγματικά κοιτάει μέσα στην ψυχή σου. Πόσες φορές δεν 
αισθανθήκαμε καλύτερα αντικρίζοντας τους τοίχους απέναντι από την Τεχνόπολη 
με τις γιγάντιες φιγούρες ή περνώντας από το ξενοδοχείο Vienna στην Ομόνοια 
προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τα δύο σκυμμένα χέρια που προσεύχονται; Ήρθε ο 
καιρός που καταλάβαμε πως η σκηνή του γκράφιτι είναι μία μορφή δημόσιας τέχνης και οι άνθρωποι πίσω από αυτήν δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν από 
όλους τους υπόλοιπους που στεγάζονται μέσα στις πινακοθήκες. Ποιος ξέρει, ίσως αυτή τη στιγμή ο επόμενος Banksy να ψάχνει ένα τοίχο να «μιλήσει» (ή
 να «πατήσει», όπως είναι η σωστή έκφραση») χαμένος κάπου στην πόλη μας.

- -